Help, mag ik een luikje!?

Help, mag ik een luikje!?

Ken je dat: zo’n moment van schaamtevol falen waarbij je het liefst door een luikje wilt verdwijnen? Nou, ik had er laatst zo een. Op maandagochtend was ik naar mijn favoriete flexwerkplek gereisd. Je zou kunnen zeggen dat ik goede zin had en toen ik eenmaal met mijn computer was gesetteld verscheen er een pop-up melding op mijn beeldscherm: ‘Afspraak om 9:00 uur in Milsbeek’. WAT!? De afspraak was minstens anderhalf uur van mijn werkplek verwijderd en ik had nog vijf minuten om er te komen…

Paniek sloeg om m’n hart, hoe had ik dit kunnen vergeten! Ontgoocheld staarde ik naar mijn beeldscherm. Wat moest ik doen? Verschillende scenario’s passeerden de revue: afbellen, ziek melden, toch maar opbiechten… Met trillende handen vond ik mijn telefoon, raapte al mijn moed bij elkaar en belde mijn afspraak. Vol schaamte vertelde ik eerlijk dat ik de afspraak was vergeten en dat het nog wel even duurde voordat ik er zou zijn. Compleet anders dan mijn eerste paniek me ingaf zei de stem aan de andere kant van de lijn “haal even diep adem, het geeft niets”… En dat deed ik. Ik haalde adem, zó diep dat ik mijn tenen bijna kon raken. Ik voelde mezelf vullen met lucht, hervond mijn ruimte en was weer in staat om helder na te denken. Goed, ik was een sukkel door niet in de agenda te kijken, maar dat maakt me nog geen mislukkeling!

Vroeger zou ik het mezelf dagenlang kwalijk hebben genomen, zelfs zo dat ik me met een smoesje uit de situatie zou redden. Dit allemaal om maar niet te laten merken dat ook ík kan falen… Ai, wat zit die angst om te falen toch diep in ons menselijk systeem gebakken. En wat zijn er toch een hoop mogelijkheden om die angst te vermijden! Iedereen heeft in meer of mindere maten met faalangst te maken. Het mooie is, het maakt ons menselijk om zo af en toe eens door een luikje te willen verdwijnen.

Een geruststellende methode is om je klunzige situatie eens vanuit het perspectief van de ander te bekijken. Ben je dan ook zo streng voor de ander als hoe je jezelf behandelt? En vergeef je de ander makkelijker dan dat je jezelf omarmt en fouten toestaat? Het valt niet mee om zelfcompassie te tonen in je meest schaamtevolle moment, en bovenal vraagt het veel moed om jezelf wat falen toe te staan. Maar zoals ik het onlangs zo mooi omschreven vond: “wie moed toont kan niet falen!”.

Wil jij ook je moed gebruiken en je faalangst omarmen?
Vraag dan hier naar de mogelijkheden!